اخير در خبر چند وجه دارند : 1 - مقصود ، اين باشد كه تكبّر ، ناشى از پستى و زبونى نفس انسان است . 2 - مقصود ، اين باشد كه تكبّر ، در كسى پديد شود كه خوار بوده و عزيز شده و كسى كه در خاندانِ عزّت بزرگ شده ، غالباً دچار تكبّر نيست و بلكه تواضع پيشه است . 3 - تكبّر در كسى است كه كمال واقعى ندارد و با تكبّر مىخواهد اظهار كمالى كند . 4 - مقصود ، اين است كه نزد خدا خوار و زبون است و هر كه نزد خدا عزيز و صاحب مقام باشد ، تكبّر نورزد . 5 - مقصود ، اين باشد كه هر كه تكبّر دارد ، سرانجام او به خوارى و زبونى مىكشد ( در دنيا يا در آخرت ) و اين از همه ، دور تر است . از مجلسى ( ره ) - عُجب ، اين است كه كارِ خوبِ خود را بزرگ شمارد و بدان خرم باشد و بنازد و خود را بىتقصير شمرد . و اما صرف خرسندى به انجام كارِ خير و شكرگزارى از خدا به توفيق دادن براى آن و درخواستِ فزونى ، آن عُجب نيست بلكه خوب است و پسنديده . شيخ بهائى قدس اللَّه روحه گفته است : شك نيست كه هر كه كارهاى خيرى كند مانند روزهء روز و عبادت در شب و مانندِ آن شاد گردد و اين شادى اگر از نظر اين باشد كه اين عطاى خدا و نعمت او است و با اين حال از خود بيمناك باشد و از زوال اين نعمت نگران باشد و از خدا فزونىِ آن را خواهد ، اين خرمى و شادى عُجب نيست و اگر از اين نظر باشد كه آن را ثمرهء شخصيت خود داند و بزرگش شمارد و بدان اعتماد كند و خود را از تقصير در بارهء اطاعت حق بيرون شمارد و گويا به وسيلهء آن كارها منت به خدا مىنهد ، اين عجب است ، انتهى . ( كه گناه به از آن است ) و اين خبر دلالت دارد كه عُجب از گناه بدتر